سـرّ قضـــا

ما بي وفايي کوفيان را جبران کرديم

صدرا — Thu, 26 Apr 2012 12:02:00 GMT

آرے ما از اين موهبت الهے برخوردار بوديم که انسان ديديم. ما يافتيم آنچه را که ديگران نيافتند.

ما همه افقهاے معنوے انسانيت را در شهدا تجربه کرديم. ما ايثار را ديديم که چگونه توسل مےيابد، عشق را هم، شجاعت را هم، شوق را هم و همهے آنچه را که ديگران جز در مقام لفظ نشنيدند.

ما به چشم ديديم. . . ما ديديم که چگونه کرامات انسانے در عرصهے مبارزه به فعليت مے رسد.

ما معناے جهاد اصغر و اکبر را درک کرديم.

آنچه عرفاے دل سوخته حتے بر سر "دار" نيافتند، ما در شب عمليات ديديم.

ما فرشتگان را ديديم که چه سان عروج و نزول دارند.

ما عرش را ديديم. . . . ما زمزمهے جويبار هاے بهشت را شنيديدم. از مائدهے بهشتے تناول کرديم و بر سر سفرهے حضرت ابراهيم(ع) نشستيم. ما در رکاب امام حسين(ع) جنگيديم، ما بےوفايے کوفيان را جبران کرديم.

شهيد سيد مرتضے آوينے

زلال آبِ روان

صدرا — Fri, 30 Mar 2012 11:45:00 GMT

خيلے وقت بود که راه افتاده بودم تصويرے مبهم از اطراف در نظرم بود. مے دانم که تنها قدم مے زدم و بسيار دور شده بودم آنقدر که ديگر خانه هاے آخرين دهات اطراف شهر را نيز نمے ديدم و نه صداے واق واق کردن سگان به گوش مے رسيد. تصوير مبهم اطراف را با توجهم صاف نمودم. زمينهاے کشاورزے در امتداد جاده بساط گسترانيده بودند. باد که مے وزد ديگر خاک به پا نمے کند بلکه بوے خوشه هاے سبز گندم مشام هر حاضرے را نوازش مے دهد. همهمه جاے خود را به صداے پرندگاهے داده بود که با شوقے لايصف اطراف مزارع به طواف پرداخته بودند، جامه ے احرام بهارے بر تن نموده بودند، شوق تازه شدن و شوق بيدارے و تولد جوجه اے زيبا و هزار شوق ديگر. اينجا همه چيز با سايرين تناسب دارد حتے آن تک درختے که از خواب زمستانے بيدار نشده است نيز با ديگران هم صدا شده است و به سلام عابر خسته پاسخ مے دهد.

باد که مے وزد ديگر خاک به پا نمے کند. اينجا با وزش هر نسيمے صداے ترانه ے برگ ها و شاخه هاے جوان که شعر شکوفه هاے تازه را مے سرايند به همراه دارد.

باد که مے وزد ديگر خاک به پا نمے کند. اينجا با وزش هر نسيمے گرد گل ها پيغام زندگے مے افشاند. نسيم اينجا با گرد باد شهر تفاوت دارد. اينجا نه صداے پارس سگان دهات اطراف شهر به گوش مے رسد و نه همهمه ے عادات سخيف.

اينجا در امتداد جاده فرش رنگين طبيعت بساط خود را گسترانيده است و تنها قدم مے گذارم نه با تصويرے مبهم که شفاف و زلال چون امروز قرار ملاقات دارم. با يک چشمه يا يک زلال آبِ روان. پس بايد زلال بود و زلال ديد. موعد ديدار نزديک است و من اين راه را براے آن قدم به قدم طے مے کنم. موعد ديدار نزديک است و اين را صداے شُرشُر زلال آبِ روان مے گويد. آبے که صبر پاييز و زمستان او را چنين گوارا مے دارد. آبے که حيات است و راز جاودانگے. زلال آب روان مے داند که عابر خسته از راه را چگونه با طراوت سازد. کافيست صورتت را به صورت آب درآورے تا نوازشش اين سرّ را به تو بياموزد.

باد که مے وزد ديگر خاک به پا نمے کند. اينجا با وجود چشمه هر باد که مے وزد نسيمے روح انگيز و جان افزا مے شود و ديگر تنها تويے و چشمه ے زلال کوهسار.

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

صدرا — Sun, 25 Mar 2012 00:01:00 GMT

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

يادش بخير زمانے که نوشتم از تفکرے که جرقه اش را در جاده اے بيابانے را در ذهنم به دست آوردم و نامش را جاده نهادم، يا از شيدايے که در وصف محبوب نگاشتم، تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

مے دانم در اجمال و تفصيل سرگردانے،‌ که اين است مفصل يا که آن؟! فرقے هم دارد؟ من مے گويم نه، چون تو نمے خوانے حديث مفصل از اين مجمل چون نمے خواهے

سراب

شخصے بر دلش افتاد که بگويد "سراب"، گفتم زندگے حبابيست نه بر دريا که بر روے سراب، آن هم سرابے نه در بيدارے که در خواب، باز اگر خواستے تو حديث مفصل بخوان از اين مجمل

نوشتم تا بعد از مدتے نوشته باشم، تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل